De mevrouw met de chocomousse

Geplaatst door

Vanmiddag zijn we met ons drietjes naar de Lunch Garden geweest. Dit was de eerste keer voor Lara. Ze vroeg al een tijdje om eens op ‘restaurant’ te gaan, maar gezien haar eetproblemen waar ik eerder over vertelde, wilden Glenn en ik het graag simpel houden. Op zondagmiddag is het meestal rustig in de Lunch Garden bij ons in de buurt. Daarnaast hebben ze er frietjes met kipnuggets, één van de weinige dingen die Lara graag eet. Er kon dus weinig mis gaan, dacht ik. 

De mevrouw met de chocomousse

Terwijl Glenn ons eten ging bestellen, gingen Lara en ik alvast een zitplekje uitzoeken. We moesten even op het eten wachten dus hield ik Lara bezig met het lezen van de menukaart. Een paar meter verderop zat een ouder koppel te eten. De mevrouw vond Lara blijkbaar schattig (is ze natuurlijk ook, haha) en was steeds aan het glimlachen naar Lara. Als je weet dat Lara autisme heeft, dan kan je je voorstellen dat ze heel onwennig wordt wanneer alle aandacht op haar wordt gericht. Iedere keer dat de mevrouw naar Lara lachte, draaide Lara zich met haar rug naar de mevrouw en kroop ze dicht tegen mij. Zo, dat is wel duidelijk voor de mevrouw, dacht ik.

Terwijl ik iets in mijn handtas aan het zoeken was, stond de mevrouw ineens naast onze tafel. Ze sprak Lara aan: “Héla, hoe heet jij? Jij bent wel zéér verlegen, amai zeg!”. Lara was bang, draaide zich opnieuw met haar rug naar de mevrouw en kroop helemaal tegen mij. Ik antwoordde dan maar: “Ze heet Lara”. De mevrouw zei: “Oh, wat een mooie naam. Zeg Lara, ben jij altijd zo verlegen? En kan jij wel praten of heb je jouw tong ingeslikt?”. De mevrouw zette een chocomousse op tafel en zei: “Hier Lara, dat is voor jou. Ik heb genoeg gegeten en krijg hem niet meer op”. Ik vond dit heel lief en bedankte de mevrouw, maar ze bleef ongegeneerd aan onze tafel staan.

Ik wist niet meer wat zeggen en concentreerde me op Lara. Ik zei tegen haar dat ze niet bang hoefde te zijn en zich niet hoefde te verstoppen, dat de mevrouw alleen een chocomousse kwam brengen. Maar het had geen zin want Lara bleef in dezelfde houding tegen me aan zitten. Waarschijnlijk had de mevrouw zin in een gezellig praatje maar daar had Lara geen nood aan en ik ook niet. Eigenlijk wilde ik vlakaf zeggen: “Lara heeft autisme en maakt daardoor geen contact met jou. Ze is dus niet zozeer verlegen.”

Maar net op dat moment kwam Glenn ons eten brengen en had de mevrouw door dat ze weg moest gaan. Echter waren we nog maar net aan het eten of de mevrouw kwam terug. Ze kwam nog een lepel brengen voor de chocomousse want die was ze vergeten. Ik heb haar vriendelijk bedankt en gelukkig had ze dit keer door dat ze daarna weg moest gaan. 

Wat een vervelende situatie. Ik heb me hier de hele dag slecht van gevoeld. Uiteraard is het superlief van de mevrouw dat Lara een chocomousse kreeg, maar het was ongepast dat ze aan tafel bleef staan terwijl Lara duidelijk maakte dat ze geen contact wilde maken. Ik sprak er daarna met Glenn over. Wat moeten we in godsnaam doen in zo’n situatie? Moeten we vlakaf zeggen dat ons kind autisme heeft? Of moeten we mensen laten doordrammen over hoe verlegen ons kind wel niet is? 

Lara is nog maar vier jaar en we vinden haar veel te jong om uit te leggen dat ze autisme heeft. Ooit zullen we daar een gesprek over hebben met haar, maar dat is nu nog lang niet aan de orde. Echter zal Lara ons op de duur wel vragen wat autisme is, als ze dat woord elke keer opnieuw hoort. Moeten we dan toch blijven knikken als mensen haar superverlegen noemen? Ik vind het nogal een dingetje. Uiteraard zijn we al vaker ergens gaan eten met Lara, bijvoorbeeld tijdens een dagje weg. Maar nog nooit is er iemand onbekend bij ons aan tafel blijven staan waarbij alle aandacht naar haar werd gericht. 

Ik vond deze situatie confronterend en ik heb geen idee hoe we hier in de toekomst mee om moeten gaan. Ik vraag me dan ook af hoe andere mama’s en papa’s met zulke situaties omgaan. Vertellen jullie dat je kind autisme heeft of laten jullie de mensen gewoon denken dat hij of zij ontzettend verlegen is?

Volg mijn blog via Bloglovin of Facebook 

Veel liefs,
Vanessa xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.