“Komt er nog een tweede kind?”

Geplaatst door

Een tweede kind of niet – Onlangs was ik in de speeltuin met Lara en kwam ik aan de praat met een vrouw die ik één keer eerder had gesproken. Tijdens het gesprek vroeg ze ineens of er nog een tweede kind komt. Het valt me de laatste tijd op dat veel mensen deze vraag stellen. Zelfs vreemde mensen die ik van haar noch pluim ken. Ik vind het dan altijd een beetje gek dat zulke mensen zo’n persoonlijke vraag stellen. Waarom verwachten mensen vaak dat je twee kinderen krijgt? Waarom is één kind niet genoeg? 

De maatschappij

In onze maatschappij wordt verwacht dat elke vrouw moeder wordt. Hoe vaak krijgen vrouwen wel niet de vraag: “Wanneer ga je aan kinderen beginnen?”. Ik kan me voorstellen dat dit soms ook een irritante vraag is. Er zijn tal van vrouwen die helemaal geen kinderwens hebben, wat overigens prima is. Of vrouwen die wél een kinderwens hebben maar die moeite hebben met zwanger worden, want ook dat is niet vanzelfsprekend. Hoe moeten deze vrouwen zich voelen wanneer deze vraag wordt gesteld?

Er wordt niet alleen verwacht dat je als vrouw een kind op de wereld zet. Het moeten ook twee kinderen zijn. En liefst nog een jongen en een meisje, als het kan. Als je niet voor twee (of meer) kinderen kiest, vinden veel mensen dat vreemd. Ik vind het jammer dat de maatschappij zo’n beeld heeft gevormd en dat veel mensen dit beeld volgen.

Geen tweede kind

Ik heb één dochter, Lara, van bijna 3,5 jaar en dat vind ik prima! Ik heb op dit moment geen wens voor een tweede kind. Het is goed zoals het is. Ik heb niet het gevoel dat ons gezin niet compleet is, zoals andere ouders dat wel eens beschrijven. Voor mij is het nu al compleet. Lara betekent alles voor mij en ik hou zielsveel van haar. Doordat ze enig kind is en de eerste 2,5 jaar bij mij thuis is geweest, heb ik een heel speciale band met haar. Iets wat ik wellicht minder zou hebben mocht er een tweede kind bijkomen omdat ik dan de aandacht moet verdelen.

Daarnaast kan ik haar alles geven wat ik wil. Zie ik iets leuks in de winkel, dan koop ik dat gewoon. Ook wordt er iedere maand een mooi bedrag op haar spaarrekening gestort. Ze komt dus niks tekort. Niet dat ze iets tekort zou komen met een broer of zus erbij, maar dan moet je alles toch verdelen onder twee kinderen. Dat hoef ik nu niet te doen. Ik kan Lara lekker verwennen en dat vind ik echt heel fijn!

Slechte slaper

Natuurlijk speelt het ook mee dat Lara een slechte slaper is. Na bijna 3,5 jaar slaapt ze nog steeds niet door, hebben we onrustige nachten en is ze vaak vroeg wakker. Dat is vermoeiend en zwaar, zeker omdat ik CVS en fibromyalgie heb. Wat dat betreft heb ik dus dikke pech. Aangezien ik het nu al zo zwaar heb met Lara’s slaapproblemen, zou ik niet weten hoe ik daar nog een tweede kind bij moet doen. En dan nog een baby die om de zoveel uur wakker wordt voor een flesje. Nee, echt niet. Die gedachte maakt mij niet gelukkig. Mocht Lara een goede slaper zijn geweest, zou ik het misschien anders bekeken hebben, maar dat is nu niet zo. Ik kan me voorstellen dat ouders van een goed slapend kind sneller voor een tweede kind kiezen. Al weet je nooit of je tweede kind ook zo’n goede slaper zal zijn. 

Zelfstandigheid

Ik zie het ook niet zitten om weer vanaf nul te beginnen en opnieuw de babyfase door te gaan. Een baby is superlief en je kan er eindeloos mee knuffelen, maar langs de andere kant ben ik blij dat we van de luiers af zijn. Behalve ’s nachts dan, maar dat is helemaal niet erg. Ik vind het ontzettend leuk dat Lara een echt meisje wordt met haar eigen karakter en interesses. Dat ik steeds beter kan communiceren met haar en dat ze steeds een stukje zelfstandiger wordt. Oké, soms word ik wel eens gek van die ‘ikke-zelf-doen-fase’ maar tegelijk vind ik het heel positief dat Lara zo leergierig is en haar eigen mannetje begint te staan. Gelukkig is Lara ook een echte knuffelkont waardoor we nog steeds veel kunnen knuffelen!

Ik begrijp nu heel goed waarom sommige ouders ervoor kiezen om hun kinderen snel na elkaar te krijgen, zo zijn ze in één keer door die babyfase. Door het CVS was dit geen optie voor mij, maar ik begrijp wel waarom anderen het doen. 

Negatieve reacties

Toen de vrouw in de speeltuin vroeg of ik een tweede kind wil en daar volmondig “nee” op antwoordde, bekeek ze me vreemd en vroeg ze of ik het meende. Ze had precies medelijden met me. Ik zei haar dat ik het prima vind om één kind te hebben, maar ze leek het niet te begrijpen. En die reactie heb ik al vaker meegemaakt, wat toch wel jammer is.

Voor één kind kiezen, het wordt zo negatief voorgesteld terwijl het ook veel voordelen heeft. Natuurlijk vind ik het ergens erg dat Lara ‘alleen’ zal zijn als Glenn en ik ouder worden of hier niet meer zijn. Maar het is niet omdat je een broer of zus hebt, dat je dan niet meer ‘alleen’ bent. Hoeveel mensen zijn er wel niet die een slechte band hebben met hun broer of zus? Of waarbij de band is verbroken en ze elk hun eigen weg opgaan? Voor mij is dat dus zeker geen reden om voor een tweede kind te kiezen. Ieder zijn mening natuurlijk. Ik begrijp ook heel goed waarom mensen wél voor een tweede kind gaan. Dat brengt immers ook veel moois met zich mee.

Mijn boodschap

Wat ik met deze blogpost wil zeggen: respecteer ieders keuze en veroordeel niet. De ene vrouw wil graag kinderen, de andere niet. De ene wil twee of drie kinderen, de andere is gelukkig met één. Allemaal prima! En voor mensen zoals die ene vrouw in de speeltuin: denk twee keer na voor je de vraag “Komt er nog een tweede kind?” stelt. Hetzelfde geldt voor de vraag: “Wanneer begin je aan kinderen?”. Die simpele vragen kunnen heel gevoelig liggen bij vrouwen met gezondheidsproblemen, vruchtbaarheidsproblemen of vrouwen die hun kind verloren zijn. Je weet niet altijd wat er speelt bij de persoon die recht voor je staat. Dat is toch wel iets om even bij stil te staan, vind ik.

Volg mijn blog via Facebook of Bloglovin

Veel liefs,
Vanessa xxx

4 reacties

  1. Mooi geschreven, goed om dit aan te stippen. Ik vind het zo’n onderwerp die je niet zomaar op straat moet gaan bespreken met je buurvrouw. Ik had het gevoel wel na de eerste, dat we nog niet compleet waren. De tweede is ook alweer 4, maar het voelt voor mij nu wel compleet

    1. Bedankt voor je reactie Iris. Ik vind dit inderdaad ook geen onderwerp om met de eerste de beste te bespreken. Fijn om te horen dat je gezinnetje nu compleet is. Je ziet, het is voor iedereen anders en dat is prima!

  2. Mooi hoe je hierover geschreven hebt. Wij hebben ook 1 zoontje en dat vind ik prima. Ik krijg ook vaak de vraag en dan zeg ik ook gewoon dat ik blij ben dat ik 1 gezond kind heb. Ik heb ook gezondheidsproblemen en ben net 40 geworden. Eerlijk gezegd zou ik ook niet een tweede kindje aankunnen denk ik.

    1. Bedankt voor je reactie Tania. We mogen inderdaad heel gelukkig zijn met één gezond kind, want ook dat is niet meer vanzelfsprekend vandaag de dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *