Waarom ik me een slechte moeder voel in deze coronatijd

Geplaatst door

Ik heb even getwijfeld om dit artikel te delen, maar volgens mij zullen er vast nog meer ouders zijn die zich in mijn verhaal herkennen. Daarom vandaag eens geen review of een woongerelateerd artikel, maar wel een persoonlijke blogpost waarin ik mijn hart lucht. Ik voel me namelijk een slechte moeder in deze coronatijd. Waarom dat zo is, vertel ik je hieronder.

hart

Ik ben thuisblijfmama van Lara (bijna 2,5 jaar). In de eerste plaats zou je dus denken dat ik er geen problemen mee heb om in quarantaine te zitten. Ik was voordien immers ook al veel thuis. Toch heb ik het er moeilijk mee, en dan vooral voor Lara. Als je een kind (of meerdere) hebt in deze coronatijd, dan is alles toch een stuk complexer en dat moet niet onderschat worden. 

Geen uitstapjes meer

Onze dagelijkse uitstapjes naar de speeltuin, het bos en de winkels zijn allemaal weggevallen. Ja, we “mogen” nog gaan wandelen. Maar ik vind het niet echt leuk om Lara iedere keer weg te trekken zodra mensen te dichtbij komen. Een ontspannende wandeling zit er gewoon niet meer in. Een kind van 2,5 jaar heeft geen flauw benul waarom we afstand moeten houden van mensen. Ergens maak ik me daar zorgen om, dat Lara op de duur schuw gaat worden van andere mensen. Ze zit nu elke dag binnen bij mama en papa (die van thuis uit werkt). En als ze mensen op straat ziet, dan mogen we niet te dicht bij elkaar komen. Hoe moet dat overkomen? Als deze situatie nog maanden (of langer) blijft duren, dan wordt dat nog wel een ding. 

Op zaterdag gingen we altijd boodschappen doen als gezin. Lara vond het superleuk om in de “kaaa” (kar) te zitten en voor haar was dit echt een wekelijks uitstapje. De eerste twee weken van de quarantaine is Lara meerdere keren aan de voordeur gaan staan om naar de “kaaa” te gaan, en dan vond ik het best triest om te moeten zeggen dat de winkels zogezegd gesloten zijn. Ze mag uiteraard niet mee en in de toekomst zal dat ook niet snel meer gebeuren. Inmiddels heeft ze er niet meer naar gevraagd en is ze de “kaaa” vergeten, wat ook weer triest is natuurlijk. 

Daar komt nog bij dat grootouders en kleinkinderen niet samen mogen zijn. Aangezien Lara een goede band heeft met mijn ouders, maakt me dat verdrietig. Op zondagnamiddag ging Lara bijvoorbeeld altijd spelen bij mijn mama. Iets waar we allemaal naar uitkeken, maar dat zit er nu natuurlijk niet in. Geen bezoekjes en leuke speelpartijtjes meer, wie weet voor hoe lang nog. Hoe moet het voor een kind voelen dat ze van de ene dag op de andere haar grootouders niet meer ziet? Het is voor ons al moeilijk, maar die kleintjes voelen dat ook wel dat er iets aan de hand is, weliswaar op hun manier. 

Kortom, ons leven ligt overhoop. Waar we voordien een goed ritme in onze dag en week hadden, is dat ritme nu ver te zoeken. Alle dagen zijn hetzelfde, er wordt alleen maar binnen of in de tuin gespeeld. Gelukkig hebben we leuk buitenspeelgoed waar Lara mee kan spelen. En af en toe maken we een korte wandeling. Ik keek er zo hard naar uit om in de lente en zomer leuke uitstapjes te kunnen doen, bijvoorbeeld naar de zee en dierentuin, maar die plannen vallen natuurlijk allemaal in het water. 

hartje

In quarantaine met een temperamentvol kind

In quarantaine zitten met een peuter is vermoeiend. Zeker omdat Lara een temperamentvol karakter heeft. Ze heeft een zeer sterke wil en dat vraagt veel aandacht als ouder. Ze wil continu samen spelen, zichzelf even bezighouden met iets zit er niet echt in. Daarom vond ik het altijd fijn dat we naar het bos of de speeltuin konden om onze dag te breken. En zo kon ze haar energie ook kwijt. Nu we iedere dag tussen vier muren zitten, is er niet veel afwisseling. Dat leidt tot verveling, moeilijker gedrag, meer driftbuien en slechter slapen. Vooral in slaap vallen gaat heel moeizaam en ’s nachts wordt ze ook weer vaker wakker. Zowel de dagen als de nachten zijn vermoeiend en dat weegt toch wel door. Hierdoor heb ik minder geduld dan anders, waardoor ik me een slechte moeder voel. 

Bang voor de toekomst

Op dit moment is de toekomst één en al onzekerheid. Wie weet wanneer we weer op een normale manier (als die er al komt) naar buiten kunnen gaan om leuke dingen te gaan doen. Ik ben bang dat het nooit meer hetzelfde gaat worden. Dat ons leven nog lang op een pauze-knop gaat staan. En ook daarom voel ik me een slechte moeder. Ik voel me schuldig naar Lara toe, dat we nu in zo’n wereld leven. Ook al weet ik dat ik het niet in de hand heb en dat ik er niks aan kan veranderen. Ik gun haar gewoon zoveel leuke momenten toe buitenshuis en daar blijft nu niks van over.

Ons leven bestaat uit binnen leven en er het beste van proberen maken. Maar dat is niet het leven dat ik me had voorgesteld toen ik moeder werd. Ik wil dat mijn dochter de wereld kan ontdekken, eindeloos kan spelen en plezier hebben. Ik wil niet dat ze opgesloten zit terwijl de tijd verder tikt. Soms vraag ik me serieus af in wat voor wereld Lara moet opgroeien en dat maakt me bang, boos en verdrietig. Want geef toe, het leven is toch niet meer wat het is geweest.

Iedere ouder wil het beste voor zijn kind. En als dat niet lukt door omstandigheden waar je zelf niks aan kunt doen, dan voelt dat gewoon niet fijn. Ik heb dan ook al meer dan eens een traantje weggepinkt als Lara ’s avonds slaapt. Overdag ben ik altijd druk in de weer, maar zodra ik ’s avonds stil val, komen die boze en trieste gevoelens naar boven. Dan denk ik: Liefie toch, ik kan je nu niet het leven geven dat ik voor ogen had. Dat maakt mij boos en verdrietig. Maar weet dat mama, net als alle andere ouders, er het beste van probeert te maken. Ook al lukt het me niet iedere dag even goed, ik doe mijn best. De coronacrisis kan ons veel afpakken, maar niet de liefde die ik voor jou voel. Die blijft voor eeuwig en altijd, wat er ook gebeurd. 

Een hart onder de riem

Hierbij wil ik alle ouders een hart onder de riem steken, wat je situatie op dit moment ook is. Voel je je af en toe boos, verdrietig of zie je het allemaal niet meer zitten: weet dan dat je niet de enige bent. Er wordt misschien niet altijd openlijk over gesproken, maar er zijn echt wel meer ouders die nu door een moeilijke periode gaan. Eén ding is zeker: samen komen we er door, op welke manier dan ook!

Veel liefs,
Vanessa xxx

6 reacties

  1. Niemand heeft voor deze situatie gekozen dus je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen hoor. Ik ben blij dat Rui goed alleen kan spelen maar regelmatig komt hij tijdens het werk vragen om samen te spelen en dat is dan wat moeilijker. Heb me dan voorgenomen om een korte pauze te nemen om eventjes te spelen. Zo is hij ook blij

    1. Bedankt voor je reactie Tania! Fijn om te lezen dat Rui goed alleen kan spelen. Dat hij af en toe aandacht vraagt van zijn mama, is normaal hè. Het scheelt toch dat je er niet continu mee bezig moet zijn.

  2. Een slechte moeder? Natuurlijk niet, dat moet je echt niet denken! Het is gewoon een frustrerende tijd waarin we leven, en als moeder lijkt me dat ook hartstikke zwaar (ik heb zelf geen kinderen). Vooral met een peuter die zichzelf nog niet zo goed kan vermaken. Hopelijk vind je toch een manier om het dragelijk te maken voor jullie! Veel succes!

  3. O zo herkenbaar! Ik voel me elke dag een enorm slechte mama en zit iedere avond met een gigantisch schuldgevoel in de zetel omdat ik niet voldoende met Tuur gespeeld heb en me zo vaak heb moeten boos maken. Want Tuur mist de sociale interactie met zijn vriendjes en klasgenootjes enorm. Dat ook al onze uitstapjes wegvallen, net als bezoekjes aan oma & opa, de rest van de familie en de winkel zorgt ervoor dat hij plots in een heel kleine wereld leeft. Met heel veel driftbuien en ruzie tot gevolg. Het is misschien een kleine troost maar weet dat je niet alleen bent. X

    1. Bedankt voor je reactie Evi! Het is inderdaad een kleine troost dat ik niet alleen ben, al wens ik je die ellende natuurlijk niet toe. Zo zie je maar dat kindjes de situatie toch aanvoelen, ook al zijn ze nog zo klein. Ik hoop dat hun leefwereld (én de onze) snel weer een beetje groter wordt. Veel moed! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *