En toen had ik een knobbel in mijn hals

Geplaatst door

Exact een week geleden ontdekte ik een knobbel in mijn hals. Of beter: ontdekte mijn vriend de knobbel. Ik had hem nog niet eerder gezien of gevoeld, ik heb dus ook geen idee hoe lang hij er al is. Omdat mijn mama nog maar net lymfeklierkanker heeft gehad (ze is gelukkig genezen) en het bij haar ook is begonnen met een knobbel, was ik meteen in paniek. Het was donderdagavond dus ik kon niet meer bij de huisarts langsgaan. Ik maakte direct een afspraak voor vrijdag.

knobbel

Bang voor mijn dochtertje

Donderdag op vrijdag heb ik bijna geen oog dicht gedaan, net als de volgende nachten trouwens. Ik bleef maar aan die knobbel denken. Ik was zo bang en ik stelde mezelf steeds weer de vraag: wat als ik ook lymfeklierkanker heb? In eerste instantie was ik bang voor wat mij allemaal te wachten zou staan, maar ik was vooral bang voor wat er met mijn dochtertje Lara (1 jaar en 8 maanden) zou gebeuren. Wij hebben een sterke band. Ik zorg namelijk iedere dag voor haar, ze gaat niet naar een crèche of dergelijke.

Mijn vriend werkt fulltime en kan niet van vandaag op morgen ineens alle zorg overnemen. Wat als ik ernstig ziek zou worden? Ik krijg veel hulp van mijn ouders, waar ik hen trouwens enorm dankbaar voor ben, maar ik kan toch niet verwachten dat ze het helemaal overnemen? Mijn dochtertje heeft mij nodig, zij heeft haar mama nodig. Ik mag haar niet in de steek laten. En zo gingen die gedachten alsmaar door. 

Naar de huisarts

Vrijdag ging ik naar de huisarts. Ik vertelde over de knobbel en mijn angst vanwege mijn mama. Gelukkig was de huisarts lief en begripvol. Hij deed een lichamelijk onderzoek en op het eerste zicht leek de knobbel niet kwaadaardig te zijn, maar gezien mijn mama lymfeklierkanker heeft gehad, wilde hij toch zeker zijn. En ik ook. Daarna nam hij bloed voor verder onderzoek. Maar aangezien het vrijdag was, net voor het weekend, moest ik tot maandagochtend wachten voor de resultaten. Mijn weekend heeft nog nooit zo lang geduurd, kan ik je vertellen. Ik was zo bang. Dat wachten is voor niets goed, ik had gewoon teveel tijd om na te denken en ik ging van het slechtste uit.

Na een lang, bang weekend belde ik naar de huisarts. Op het eerste zicht leek mijn bloed in orde en was er niks zorgwekkend te zien. Oef, dat was een hele opluchting! Of toch niet? De huisarts raadde aan om de volgende dag nog een echografie te plannen. Ik moest die echo in een radiologisch centrum laten nemen. Nog een dag langer wachten dus. Langs een kant was ik opgelucht dat het bloedonderzoek oké was, maar je weet nooit. Ik heb namelijk al genoeg verhalen gehoord van mensen waarbij het daarna toch niet helemaal goed bleek te zijn. 

Echo van mijn hals

Dinsdag was het dan zover: de echo. Met een bang hart ging ik op de stoel zitten. De dokter was kil en nors, hij toonde weinig begrip voor mijn angst. Voor mijn gevoel duurde de echo ook veel te lang. Dat kon niet anders dan slecht nieuws zijn, toch? Ineens zei de dokter kort: “Het onderzoek is gedaan, je mag straks naar de huisarts bellen voor het resultaat.” Euh, nog langer wachten?!

Ik vroeg of hij me kon zeggen of het goed of slecht nieuws was. Toen zei hij: “Ik zie dat het een ontstoken lymfeklier is, niks kwaadaardig, het gaat vanzelf weer weg.” En toen viel er een pak van mijn schouders. Ik kan niet omschrijven wat voor een opluchting ik voelde. Bij het buitengaan bracht ik meteen mijn vriend en ouders op de hoogte. Zij waren natuurlijk ook heel opgelucht. En toen ik thuiskwam, was ik ontzettend blij om Lara weer te zien.

Oorzaak ontstoken lymfeklier

Ik heb daarna nog even nagevraagd wat de oorzaak van een ontstoken lymfeklier kan zijn. Volgens de dokter kan dat komen door een infectie of virus dat je lichaam heeft doorgemaakt, soms zonder dat je het weet. Of van vermoeidheid, wat bij mij het geval is. De boodschap was duidelijk: ik moet het rustiger aandoen. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Andere mama’s zullen het beamen. Als mama heb je nu eenmaal niet veel tijd voor jezelf. De komende tijd ga ik dan ook op zoek naar manieren om meer rust te vinden. Dat wordt nog wel een uitdaging.

Wat ik heb geleerd

Na het lezen van dit artikel denk je misschien dat mijn angst overdreven is, maar als één van je ouders net kanker heeft gehad, wil je dat echt niet zelf nog eens meemaken. Anders natuurlijk ook niet, je begrijpt vast wel wat ik bedoel. De angst heeft mij veel dingen doen beseffen. Onder andere hoe belangrijk ik ben als mama en hoe belangrijk het is dat ik goed voor mezelf zorg. Alleen zo kan ik ook goed voor Lara zorgen. Daarnaast geniet ik nu nog veel meer van de kleine, mooie momentjes samen. Dingen waar ik voorheen niet zo erg bij stilstond, maar die ik nu des te harder waardeer. Hier sluit ik dan ook mijn artikel mee af: geniet van iedere dag en maak er samen iets moois van, want voordat je het weet gaat je leven een andere richting uit.

Veel liefs,
Vanessa xxx

Lees ook: Mama met CVS en fibromyalgie: mijn ervaring

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *